PRÄTTIGAUER GEDICHTE

D Heimetspraach

 

Heid mr Soorg zur Heimetspraach,

vrläärned mr schä nid!

Äs geid da um än groossi Sach

In ünscher nüüwen Ziit.

 

Waa sövel us dr Mode geid,

Nid vüürneem gnuag mee schiint,

mengs, waa eim früejer ättes gseid

im Grümpelgmach vrschindt.

 

Bald ruuschet s, wie ä wiitä Wald,

bald singt s, wie Gloggegglüüt,

üns Walsertüütsch – drum gfallt s mr halt

und s ghöört zun ünschne Lüüt.

 

Nümmscht s mid dr us dr Heimet fort,

sä bischt nie ganz ällein.

Äs redt mid dier am fröndä Oort,

und du – du deichscht den hein.

 

Peter Guler-Gartmann (1885-1973) Klosters/Jenaz

Aschtigs Holz  

 

Äs gid bin ünsch kein Herre,

nun menge wackere Maan,

und wenn sch au nid viil redend,

mä chan schi uf sch vrlaan.

 

Schi sin nid fiin geböglet,

drfüür ischt ds Hääss viil z ruuchs

und au de Rügg lan beuggen

ischt gar nid irnen Bruuch.

 

Mä chan sch au nid glatt hoblen,

äs ischt viil z aschtigs Holz.

Schi hein än eigne Willen

und heind än eigne Stolz.

 

Schi bhaltend d Augen offen,

das sch gseend, was zringum gschied.

Und chneulen tüend sch vür EIM nun – 

und nuun, wenn s niemet gsied.

 

Peter Guler-Gartmann, (1885-1973)  Klosters/Jenaz